Aleksander Puszkin miał w najbliższą niedzielę wywołać burzę na warszawskim Ursynowie. Ale Akademia Finansów i Biznesu Vistula wycofała zgodę na wynajem sali po protestach części ukraińskich studentów i aktywistów. Organizator szukał sali na dwie godziny. Uczelnia urządziła sobie egzamin z odwagi.
Rozumiem, że ukraińscy studenci mogą zaprotestować. Decyzję o sali podjęła jednak polska Vistula. I to jej władze powinny wyjaśnić, dlaczego uznały, że najlepszą odpowiedzią na spór o literaturę będzie zamknięcie drzwi.
Z Puszkinem mamy własne rachunki. Wiemy jak potraktował powstanie listopadowe i jak pouczał tych, którzy w Europie brali stronę Polaków. Mickiewicz odpowiedział mu w „Do przyjaciół Moskali”. Dobrze, że oba teksty można dziś przeczytać. Można też zapytać rosyjskiego literaturoznawcę, co sądzi o tym sporze. Pod warunkiem że dostanie salę.
Los samego Aleksandra Archangielskiego, który miał wygłosić wykład dopisuje do tej historii wyjątkowo złośliwy przypis. W Rosji wpisano go do rejestru „zagranicznych agentów”, wskazując między innymi na jego sprzeciw wobec wojny na Ukrainie. W Warszawie cofnięto mu zgodę na salę po proteście przeciwko wykładowi o rosyjskim poecie. W obu przypadkach publiczność mogłaby po prostu przyjść i posłuchać, co ma do powiedzenia.
Mickiewicz odpowiedział Puszkinowi wierszem. Vistula odpowiedziała kluczem do sali.
Leszek Miller (@LeszekMiller)
Konta (64)
Dziś, 12 listopada
Jeśli wszystkie 27 państw nie dołoży się do finansowania Ukrainy, Berlin nie poprze unijnego budżetu na lata 2028–2034. Taki warunek Friedrich Merz postawił w liście do przewodniczącego Rady Europejskiej Antónia Costy. Kanclerz grozi zablokowaniem siedmiu lat unijnych wydatków, żeby wymusić zgodę na nowy pakiet dla Kijowa. To ordynarny szantaż budżetowy.
Prognozowana luka w finansach Ukrainy na 2027 rok wynosi około 70 mld euro. Z tego około 45 mld miałaby pokryć Unia. Wciąż nie wiadomo, jak. Te pieniądze miałyby dojść do uzgodnionej już pożyczki na 90 mld euro na lata 2026–2027, w której Czechy, Słowacja i Węgry nie uczestniczą. Merz chce, by tym razem dołożyli się wszyscy. Od 2028 roku oczekuje też stałego finansowania Ukrainy, w tym pokrywania odsetek od tej pożyczki. Berlin domaga się więc zgody na zobowiązania, których kosztu poszczególne państwa jeszcze nie znają.
Ukraina nie jest członkiem UE ma jedynie status kraju kandydującego do Unii. Korupcja bije światowe rekordy, a kolejne unijne kwoty znikają wśród ukraińskich władz jak w studni bez dna. Zanim Merz zażąda kolejnych miliardów, powinien przymusić Kijów do pełnego, niezależnego i publicznego audytu dotychczasowego wsparcia finansowego ze środków Unii i jej państw członkowskich. Podatnicy mają prawo wiedzieć, ile wypłacono, do kogo trafiły pieniądze, na co je wydano i jakie nieprawidłowości wykryto.
Słowacja, Czechy, Węgry i Bułgaria sprzeciwiły się wiązaniu obu spraw. Robert Fico sam zagroził wetem. Przy przyjmowaniu wieloletniego budżetu Rada UE głosuje jednomyślnie. Słowackie „nie” wystarczy do zablokowania porozumienia tak samo jak niemieckie. Merz właśnie przypomniał czterem stolicom, jak skutecznie mogą odpowiedzieć na jego ultimatum.
Warszawa słusznie zachowuje ostrożność. Ma pilnować pieniędzy na polskie rolnictwo i politykę spójności oraz ustalić, ile nowy pakiet kosztowałby polskich podatników. Żadnej deklaracji w ciemno. Merz żąda podpisów pod następnym rachunkiem. Niech najpierw rozliczy poprzednie.
Wczoraj, 11 listopada
„Tymczasem on ma penthouse w centrum Kijowa, basen z krokodylem i Rolls-Royce’a. Ma tylko dwóch pracowników, którzy pomagają przenosić pieniądze na offshore”. t.co/p3WCQxS4mB

